“Op fietse” langs de Moezel, voetreis naar de “Hangseilbrücke Geierlay”

Vandaag een super actieve dag. Na het ontbijt in hotel “Zum guten Onkel” (we hebben die Onkel trouwens nog steeds niet ontmoet)  konden we om 10:00 uur de gehuurde E-Bikes afhalen bij “Fahrradverleih Cochem” in Bruttig-Fankel, zo’n 300 meter van ons hotel. De eigenaar is een rasechte Hollander, Rob die al 18 jaar hier in Duitsland de toeristen van fietsen voorziet en daar een leuke boterham mee verdient. Het doel van de fietstocht was de “Flomarkt in Alf” zo’n 32 km van ons vandaan. (Je moet toch een doel hebben om langs de Moezel te gaan fietsen nietwaar) Het werd een prachtige tocht, waar ik als reisleider wel alle zeilen moest bijzetten om ‘het reisgezelschap’ bij de les te houden. (Immers, geen van allen een degelijke  fietservaring, dus een goede instructie is dan van belang. Met name het waarschuwen bij tegenliggers en achterop komende fietsers is dan wel zo belangrijk. Ik heb de gebruikelijke ‘kreten’  als volgt geïnstrueerd: “Tegen” als er fietsend verkeer op het fietspad van voren nadert, “Achter” als er fietsers van achteren ons willen passeren. Lijkt me in het geheel niet moeilijk maar het bleek toch in de praktijk dat er niet goed was geluisterd naar de reisleider. Even om het beeld te schetsen, het was “fckng” druk op het dubbele fietspad dat langs de Moezel loopt. In het begin van onze fietstocht heb ik zelf, samen met Raymond, zeer duidelijk in de praktijk gebracht hoe om te gaan met “Tegen” als er fietsverkeer van voren kwam. Dan denk je dat een beetje een automatisme is en roept Hedi plotseling, als  zij even (ongeoorloofd) voorop fietste, “Voor”, terwijl er enkele fietsers ons van voren naderen.  Dat lijkt heel erg op de kreet “FOR” uit de golfsport en is dus absoluut de verkeerde kreet. Ik zag ineens overal mensen ‘bukken’ op de fiets, de armen boven het hoofd met alle gevaar van dien. (Even uitleggen: bij golf betekent “FOR” Flying Object Reaching Earth en het is gebruikelijk, als je een afzwaaier slaat tijdens het golfen, dat je dit roept. Iedereen op de golfbaan die daar in de buurt is, bukt dan automatisch door de knieën, houdt de armen boven het hoofd om te voorkomen dat je een golfbal boven op je knar krijgt.) 

De Flomarkt in het plaatsje Alf: kan ik heel kort over zijn, leuk georganiseerd, veel zooi bij elkaar, snel voorbij fietsen en door. Maar daar  dachten Dorien en Hedi toch anders over, dus hebben we een keer of twee / drie langs dezelfde kraampjes gelopen waar na de 3e keer nog steeds dezelfde zooi onverkocht op de kraam was blijven liggen, ach ja zo heeft ieder zijn eigen hobby.  Ik kreeg nog wel een leuke attentie van Hedi en Dorien, namelijk een mini- koebelletje, als teken dat ik de reis ‘goed onder controle had’.  Deze aan mijn rugzak bevestigd, en het leek wel of ik  een koe was, die onderweg van de Alpen naar het dorp terugkeert. (“Viehscheid”, waarover later meer in de blog over dit fenomeen uit Oberstaufen)

Onderweg hebben we zeker genoten van de prachtige uitzichten, de heuvels langs de Moezel, begroeid met ontelbare wijnranken waar de over bekende Moezel wijnen worden gemaakt. De druiven zijn bijna rijp en zullen binnen een week of twee worden geplukt. Na een lekkere lunch in het dorpje Alf, de terugweg ingezet. Er ontstond lichtelijk geklaag over ‘zadelpijn’ ‘doof gevoel’ aan de ballen’, ‘rauwe reet’  ik kan hier nog heel veel benamingen voor opschrijven, maar dan wordt het een beetje een vies praatje.  Alles overziend werd er behoorlijk geleden door mijn 3 metgezellen. 

Terug in Bruttig-Fankel de fietsen ingeleverd en meteen in de auto naar de volgende sightseeing: de “hangseilbrücke in Geierlay”, bij het dorp Mörsdorf.  (Tip van Ron uit Ruurlo) Auto geparkeerd bij P2, en toen begon de onduidelijkheid, er stonden allemaal aanwijsborden met daarop de route naar de genoemde brug. Op het ene bord stond “Hangseilbrücke Geierlay”  2.4 km, het andere bord “Hangseilbrücke Geierlay” 1.7 km. Je weet dan als reisleider ook niet goed meer waar je je aan moet houden, zeker niet als er vanuit het reisgezelschap kritische geluiden komen over de door mij gekozen parkeerplaats P2. “Kunnen we de auto niet dichterbij parkeren?” “Bij de kerk in het centrum kun je toch zeker ook wel een parkeerplek vinden?” Zo ging dat maar een tijdje door. Op zo’n moment moet je je als reisleider niet laten kennen, en stevig zette ik de pas erin, gevolgd door een zeurend gezelschap. Via allerlei omwegen, steeds maar zoeken naar het bordje met de kleinste afstand, kwamen we dichterbij. Maar, dacht je dat je nog maar 1.2 km hoefde te gaan, moest je de bocht om en stond er weer een bordje met 1.4 km. Ik werd er helemaal gek van, en ik niet alleen, het reisgezelschap werd er ook niet vrolijker door. Steeds dachten we dat we er nu toch wel zouden zijn, moesten we de bocht om, en kwam er weer een heel lang stuk weg. Als reisleider probeer je de moed erin te houden door te roepen “Na de volgende bocht zijn we er” , maar als dat niet het geval is, verlies je als reisleider ook een beetje je geloofwaardigheid. Maar.. uiteindelijk kwamen we aan bij die “Hangseilbrücke”. En eerlijk is eerlijk, het was de lange voettocht meer dan waard. Wat hing die brug prachtig tussen 2 heuvels en wat was dat op zijn Duits degelijk in elkaar gezet, en wat liep je hoog boven een diepe geul in het dal beneden. OP de brug bevonden zich uiteraard veel meer nieuwsgierige toeristen en andere eigenheimers, dus je moest  elkaar daarbij passeren, terwijl je voelde dat de brug continue bewoog. De brug is totaal 360 meter lang, 0,85 cm breed en is 100 meter hoog.  We zijn naar de overkant gelopen, waarbij zeker een compliment voor Dorien op z’n plaats is, want ga het maar doen terwijl je last hebt van hoogtevrees, Dorien, “grote klasse”! Uiteraard ook weer terug over de brug, het hele stuk naar de auto wandelen, en tegen 19:00 uur schoven we aan in de eetzaal van hotel Zum guten Onkel. Het diner was weer niet ….. mwah … maar eigenlijk hadden we ook niet zo’n trek, dus we besloten om maar te gaan “één en  dertigen” in de bar van het hotel waar het weer gezellig druk was. We hadden allen behoorlijke dorst, dus een lekkere Weizen, een Weissburgunder, Warsteiner, Cola brachten uitkomst. Na anderhalf uur “één en dertigen” en nog wat meer drankjes waren de knollen op en tegen 21:20 uur zochten we onze kamers op. Heel veel plezier gehad met het kaarten, napret over een prachtige vakantiedag aan de Moezel. Morgen vertrekken we naar Rothenburg Ob den Tauber (wie noemt een plaats nou zo??) en zullen we vast weer mooie verhalen beleven. Op de volgende!!