Lekker twee weken naar La Douce France 🌦️

Op vrijdag 10 mei vertrokken Hedi en ik tegen 06:30 uur naar Frankrijk. We hebben een goede reis gehad en kwamen tegen 18:00 uur aan op camping Valdrome Soleil, ‘thuisbasis’ sinds 1996. Het voelt altijd alsof je weer thuis komt in een vertrouwde omgeving. Raymond en Dorien zijn donderdag al aangekomen en we mochten bij hen aan tafel ‘aanschuiven’ voor een lekkere maaltijd. De noodzakelijke voorbereidingen in de caravan, uiteraard onder leiding van ‘regelientje’ (😝) De eerste paar dagen redelijk, maar afwisselend weer, dan weer zon, dan weer regen, gevolgd door een opklaring en dan toch nog stiekem een buitje er achteraan. Hedi en ik waren net het ‘weermannetje en weervrouwtje’ van zo’n weerstation. De ene keer ‘gekleed’ op de zon naar buiten het volgende moment de paraplu in de hand en toch maar weer naar binnen. Onno en Yvonne verbleven in de villa “Formidabele”  en daar hebben we gezellig een roseetje  gedronken, samen met Raymond en Dorien, in de namiddag / avond zon.  Op zaterdag waren ook Jo en Gré terug. Culinair genieten, bijkletsen en soms gewoon dom ouwehoeren 😂. Wat hebben we verder zoal gedaan, jeu de boules, biljarten in de ‘mancave’ van Gré, lekker op het terras zitten op de camping, naar de markt in Saillans, (natuurlijk een lekkere kip van het spit gekocht) allemaal erg vermoeiend natuurlijk. 🙄 Mooi momentje was de ‘onthulling’ van Raymond en Dorien dat zij toch hebben besloten om de jaarplek en caravan niet op te zeggen, en gewoon nog lekker blijven komen op Valdrome Soleil. Dat werd door iedereen hier op de camping die het daarna hoorde met zeer veel enthousiasme en goedkeuring ontvangen. Ik geloof dat Hedi nog nooit zo hoog heeft gesprongen van blijdschap en enthousiasme. Stel je voor de “Ordels” niet meer op de camping, dat scheelt toch een heel stuk aan humor en verder plezier….😉

Vanaf dinsdag, woensdag werd het weer slechter en slechter, regenbui na regenbui. Het was een mooi vooruitzicht dat we donderdag de 15e naar Sorède gingen vertrekken. Daar aangekomen was het gelukkig beter weer, iets warmer en minder regen. Niet dat het daar helemaal droog bleef, maar in vergelijking met Valdrome toch een goede keuze. Wat we daar al zo gedaan hebben, boodschappen voor de komende dagen, de Mobilhome van Raymond en Dorien zag er goed uit. Er moest nog wel ‘geschoffeld’ worden, toen we vrijdag ochtend wakker werden was het geschoffel goed te horen. Dorien was niet te stuiten, het werkte aanstekelijk want binnen no-time was ook Hedi niet te stoppen. Ik kon niet achterblijven en ben de Orleander struiken gaan opbinden. Raymond kon dat uiteindelijk ook niet aanzien en vervolgens werd de hele dakgoot met een tuinslang schoon gespoten. Helaas kwam alle zooi terecht op de vlonder, die net van te voren al gereinigd was. We hebben enkele rommelmarkten bezocht, zijn naar de zee geweest in de buurt van een golfbaan. Daar wilden Raymond en ik best graag naar toe. De “Vide-Grenier” lag vlak langs het strand. Uiteraard flink wat wind  mooi om even het strand op te lopen. Na veel gezien te hebben en weinig gekocht te hebben (Een gegrilde  worst voor Ray en mij, een knoflookpers voor Dorien en een mooie gele pet voor Raymond was de totale score) Bij het strand aangekomen bleek dat Raymond ineens zijn zonnebril kwijt was. Nou konden we ons alledrie  nog herinneren dat bij een windvlaag Raymond zijn nieuwe pet van het hoofd werd afgeblazen. Wij zoeken, terug naar waar we waren langs gelopen. Bleek uiteindelijk dat de bril aan een hek hing, gelukkig maar. Ikzelf wilde mijn handen afspoelen, waren helemaal vet van de grilworst. Naar de zee toe gelopen, proberen de handen te wassen, rolde potverdomme het water zo mijn beide schoenen in. Zeiknatte schoenen en sokken het zeewater sopte eruit. Nou ja, gewoon pech dus. Vervolgens zijn we naar Coullioure gereden om daar te lunchen. 

In Coullioure  na veel rondrijden eindelijk een parkeerplaats gevonden. Mijn sokken heeft Dorien aan een prullebak gehangen, ik wilde ze eigenlijk weggooien. “”Kunnen ze een beetje drogen” zei Dorien. Wij de stad in, een lekker terrasje gevonden en heerlijke tappas gegeten. Toen de lunch op was, wilden de dames nog even de winkeltjes bekijken, Raymond stelde voor om een terrasje aan de zee op te zoeken. Wij zitten, wel veel wind maar oké. Ik bestelde een cola, Raymond een cappuccino. Ik wilde de cola in het glas gieten, maar tegelijk was er een  enorme windvlaag. De cola kwam naast het glas terecht, niet normaal toch? Verder niet op andere dingen gelet. Toen zei Raymond “je shirt zit helemaal onder de vlekken” je vingers zijn ook helemaal bruin”. Ik  wist niet waar dat vandaan kwam. Wat bleek, door de wind was de bovenste laag van de cappuccino er vanaf geblazen, inclusief de chocolade toppunt, alles op mijn shirt, je  maakt wat mee. ‘S avonds heerlijk gegeten bij de “oude school”. Terug  in de mobilhome hebben we nog een mooie potje kaarten (zwikken) gespeeld. Winnen en verliezen, in ieder geval spekken we de kaartslot, want daarmee gaan we uiteindelijk op reis naar Cochem. De volgende dag zijn we naar weer een “Vide-Grenier” of rommelmarkt geweest in Cerèt. Het bleek ‘kersenfeest’ te zijn en werkelijk overal lagen de kraampjes vol met kersen, maar ook met andere lekkernijen. Veel live-muziek van allerlei blaasorkesten die dwars door elkaar heen speelden. 📣

Voor het eten ‘s avonds hadden Dorien en ik een restaurant besproken, de Salamander. Nou heb ik veel stunts meegemaakt in een restaurant, maar dit sloeg alles. We kregen onze borden, opgemaakt met tonijn en allerlei gekleurde smaakbolletjes. Opeens een grote klap en het bord van Raymond lag ineens in 3 stukken uit elkaar. De tonijn gleed van het bord af, de gekleurde smaakbolletjes door elkaar heen. De kok keek verschrikt door het open luik van de keuken naar onze tafel, verontwaardiging alom. We kwamen niet meer bij van het lachen. Hij had zijn glas water uit de handen laten glijden, volgens Raymond door een verkeerde constructie van het glas. De serveerster ruimde alle zooi op, en daarna kreeg Raymond een nieuw bord, verder lekker gegeten. Op zondag had ik een starttijd gereserveerd voor Raymond en mij op golfbaan Saint-Cyprian, 9-holes. Nadat we alles hadden geregeld, een golfkarretje, allebei een gehuurde golfset, liepen we richting het terras. Raymond had de golftas schuin achter zijn rug om  gedaan met behulp van een grote gesp. Maar, toen hij de schuifdeur door wilde lopen, bleef hij vast zitten tussen de schuifdeuren…. 😳Verder hebben we heerlijk gegolfd.  Op Maandagochtend na het ontbijt de mobilhome opgeruimd, auto ingepakt en de terugreis naar de camping om half 11 ingezet. Voorspoedig verlopen, alleen zo’n 20 kilometer voor de geplande afrit werden we van de A9 afgeleid ivm file. Via tussendoor weggetjes arriveerden we tegen 3 uur op de camping. Jo had ons uitgenodigd om “Tartiflette” te komen eten en wat was dat lekker!!!! Heel gezellig getafeld, biertje of roseetje, enz. Nu is het dinsdagavond en is alweer een fijne dag voorbij. Vanochtend strakke blauwe lucht, maar tegen half 2 toch weer wat bewolking en enkele regendruppels. Het  weer blijft wisselvallig, maar oké wel blijven genieten. Vanmiddag jeu de boules, daarna een drankje op het terras en rond half 8 lekkere macaroni gekookt en zo gaat ook deze dag weer voorbij. Morgen weer verder.