Bruttig-Fankl naar Rothenburg Ob der Tauber (RODT)

Ontbijt met lekkere Duitse Brötchen en Leberwurst, Käse, Schinken, Yoghurt met vruchten, gekookte eieren , jus d’orange (of iets wat daar voor moest doorgaan) kortom, voldoende om de volgende trip te gaan maken, 334 km naar Rothenburg Ob der Tauber (afgekort RODT)  met heel veel verkeer op de snelweg. Bij het vertrek stonden 2 flessen Moesel rosé, die nog bij het hotel arrangement hoorden. Onderweg nog een stop gemaakt, voor koffie met een lekkere gevulde koek van de bakker uit Warnsveld. 

In RODT aangekomen bleek dat tot en met vandaag er een middeleeuws feest aan de gang was. We vielen dus met de ‘neus in de roomboter’ wat betreft het parkeren. 😱Er werd voordat je RODT inrijdt al aangegeven dat je moest parkeren op 1 van de 5 parkeerplaatsen (“P1 / P2 /P3/ P4 of P5”) omdat de totale stad was afgesloten.  Wij gokten op “P5”, omdat dat het dichtst bij het centrum lag, maar het bleek een verkeerde gok. Na 3 rondjes voor niks te hebben rondgereden op de parkeerplaats verlieten we “P5” en schoten een willekeurige straat in met het idee, misschien dat er hier nog ….. Nee dus. Dan maar naar “P4”, daar was het nog veel erger, nadat we de parkeerplaats waren opgereden, kansloze missie. Het was zoeken naar een parkeerplek, die er niet was. Tot…. Raymond en Dorien een plek wisten te bemachtigen, Dorien had een plek ontdekt, maakte zich zo breed mogelijk dat er geen andere auto op die plek ging parkeren. Hedi en ik reden ons volkomen klem en alleen met een hele goede bijzondere verrichtingen “keren op de weg” zou ik er uit kunnen komen, maar niet als de volgende auto zich ook klem heeft gereden vlak achter je. Uiteindelijk lukte dat en ben ik nog een keer naar “P5”  gereden, maar daar kon ik zo weer aansluiten achter aan de rij. Mensch, Mensch, Mensch (of man, man, man in het Nederlands, wat een puinhoop)

Ik weer terug naar P4, waar Dorien en Hedi scherp in de gaten hielden of er ook auto's weggingen. De dames sprintten heen en weer over de parkeerplaats heen als er een plekje vrij dreigde te komen. Tot het moment dat er een hele smalle parkeerruimte, naast 2 Harley Davidson motoren vrij kwam. YES, veel passen en meten, op een haar langs die motoren lukte het om in te parkeren. Na ruim drie kwartier waren beide auto’s geparkeerd.  Maar dan, betalen bij de Duitse parkeer automaat, of, het kon ook via een app “Parkster”.  De app dan maar gedownload en voordat je alles hebt geregistreerd, ben je dan ook gauw weer een kwartier mee bezig, maar dan heb je ook wat. Doordat we te lang op het + knopje in de app drukten, bleek dat we al snel op een totaal van 3 dagen parkeren per auto zaten. We wisten niet of er een parkeerplaats bij het hotel zou zijn, en tot 19:00 uur mochten we sowieso de stad niet in door het middeleeuws feest. Aangezien we morgen weer vertrekken is 3 dagen parkeergeld betalen niet zo handig. …. maar goed, we hebben een plek en zien later wel weer verder.

ROTD is een prachtige stad, mooie oude huizen nog omringd door een originele stadsmuur die nog uit de tijd stamt van heel lang gelden. (uit de 14e eeuw)  We waren nogal dorstig en gelukkig vonden we een plekje op een terras. Er liepen allerlei mensen rond in middeleeuwse kledij, er was middeleeuwse muziek te horen (fluitmuziek, doedelzak, trommels, dansers en danseressen enz.) Trouwens bij die muziek zijn de fluit en de trommel zeer overheersend en lijken op het laatst alle liedjes op elkaar.  Ook waren er muziekorkesten die optraden met de welbekende “Lederhosen” aan. Het was een groot feest. Nadat we het hotel “Das Alte Bauhaus” hadden gevonden, waar Raymond een werkelijk prachtige familie kamer had geboekt, gingen we het centrum weer in, op zoek naar “Middeleeuws-vertier”. Alle winkels waren open, dus binnen ‘no time’ waren we Hedi en Dorien  kwijt. Toen zag Raymond een hele mooie Metzgerei (=slager/ worsten zaak) en de geur van “Bratwurst” trok ons naar binnen. Wat we er op wilden, vroeg de dame achter de toonbank nog, gulzig als we waren gingen  we voor de mayo-, mosterd-  en ketchup variant, wat waren we gelukkig met onze eerste “Bratwurst” op een broodje. Blij en met veel zin in het broodje “Bratwurst” in een servetje, liepen we naar buiten. Zo’n broodje is best wel breed / hoog om zo in je mond te stoppen, dus je begint met kleine hapjes in de hoop dat je zo na een kwartiertje of zo de hele worst naar binnen hebt gewerkt. Maar dan slaat het noodlot bij mij toe.  Uit mijn servetje is waarschijnlijk een grote klodder mayo/mosterd/ketchup op mijn witte polo gevallen, zo ter hoogte van waar mijn navel zit. En niet zo’n klein kloddertje ook hoor, het zag er niet uit, en al helemaal niet toen ik probeerde met het servet de klodder wat weg te poetsen. Het werd er alleen maar erger op. We kwamen Hedi en Dorien tegen,  in een of andere wapen-winkel.  Hedi sloeg  er natuurlijk gelijk op aan. “Wat heb jij daar dan op je polo? Ik: “ Ja Hedi, als je goed kijkt zie je  dat dat een combinatie van mayo/mosterd/ketchup is, en als je die door elkaar veegt krijg je zo’n soort oranje, gele, rode vlek”. . 😠Een half uur later had ik al wel een oplossing gevonden, in het kerstmuseum 😱  waar we onze ogen verbaasden aan zoveel kerst versiering (en ook weer een hoek met prachtige koekoeksklokken) kocht ik een t-shirt met de tekst ROTD er op. Na enkele kleine discussies met Hedi kon ik het t-shirt aanhouden, en dat was maar goed ook, want ik stonk helemaal naar de mayo/mosterd/ketchup combi.  We hebben daarna het “Middeleeuws straf museum” (Het Mittelalterische Kriminalmuseum”)   bezocht. Wat een verbazing over zoveel martel werktuigen. De vroegere rechtspraak was zo ingericht dat als je ergens van verdacht werd, je werd ondervraagd met de meest waanzinnige martelmethodes. Zo werden vele onschuldige mensen schuldig bevonden, omdat ze niet tegen de onmenselijke martelingen konden en daarom maar schuld bekenden, terwijl ze helemaal niets hadden gedaan. Lekkere jongens, die middeleeuwers. 🥵🤮 Drie verdiepingen met martel werktuigen, waarvan je denkt Hoe dan? 

Tegen half 8 zijn we gaan eten in het restaurant hotel “Der Rechsküchenmeister”, das Herz von Rothenburg”. We hadden niet gereserveerd dus werden we in een soort van apart opkamertje geplaatst samen met nog meer toeridten, die net als ons ook niet de moeite hadden genomen om ergens een tafel te reserveren. Je zat daar vrij dicht op de andere tafels. Maar het eten was prima, en ook het toetje (o.a. Irish Cofee) en voldaan gingen we richting het hotel. Daar natuurlijk nog de dagelijkse ronde “een en dertigen” gespeeld, waardoor de geldpot honderden euro’s bevat. Daarna  lekker pitten 😴in de familie kamer. Tot de volgende.