Reisdag met veel kilometers

Vanochtend na weer een heerlijk ontbijt in Gästhaus Sonnenbichl, moesten we uitchecken en onze reis vervolgen. Maar wat hebben we het hier naar onze zin gehad, Zuid Duitsland is prachtig, “die Bayern”  heel vriendelijke mensen, en het bier..ook lekker. Doordat de Mont Blanc tunnel dus is gesloten, hebben we onze plannen moeten wijzigen. In plaats van via Innsbruck, door Noord-Italië en vervolgens naar Annecy te reizen, hebben we er voor gekozen om door Zwitserland te rijden. De reis begon gladjes, we wisten dat het voor München druk zou zijn, maar al met al konden we goed door. We hebben alleen maar snelwegen genomen, als je de Duitsers ziet scheuren in hun dure Porsches en Mercedessen, snap je dat ze het hier ‘snelwegen’ noemen. De 1e stop na München, probleemloos. De 2e stop was ergens in Zwitserland in de buurt van het plaatsje Thurau, langs de snelweg, in een prachtige Raststätte. We besloten om een paar croissantjes te nemen, met voor ieder een kopje koffie, dat was echt lekkere koffie, dus namen we nog een kopje. Bij de croissantjes had Dorien een vacuüm pakje met scherpe worstjes erbij genomen. Daar krijg je wel dorst van, dus een vers geperste sinaasappelsap is altijd lekker. We hebben een gezamenlijke geldpot en Dorien zou wel even afrekenen bij vertrek. Wat bleekjes kwam ze terug naar de tafel en haar blik verraadde dat er ‘iets niet in de haak’ was met de rekening. We moesten € 58,50 afrekenen 🫢 Zwitserland is dus duur …. Toen we beiden in onze auto’s zaten kwam Dorien weer uit de auto en vertelde dat ze haar leesbril was vergeten en :”Die heb ik op tafel laten liggen”. Wij wachtten nog even, daar kwam Dorien aan, maar zonder bril. Rij maar hoor, ik heb nog genoeg leesbrillen. 🤓 Hedi bemerkte dat Dorien haar leesbril boven op het hoofd had en ze die dus helemaal niet was vergeten. 🤣 Bij de 3e stop over anderhalf uur zouden we overleggen waar we een  hotel zouden nemen. We reden weg van de parkeerplaats bij de 2e stop, en ik zag Raymond niet meer achter mij rijden. Na zo’n minuut of 10 belde Dorien dat hun Apple-CarPlay het niet meer deed. “Maar, rijden jullie maar rustig door, wij komen er vanzelf weer achteraan”. Ondertussen waren we bijna bij Zürich, en er was heel veel verkeer, dus rustig rijden, bijna stilstaan en weer doorrijden, je kent dat wel. Hedi besloot om een “Deel je life locatie” te sturen, hetgeen Raymond kort daarvoor ook had gedaan. Hedi stuurde ook nog een foto van het tankstation, waar wij op Ray en Dorien zouden wachten. Je kunt via “Deel je life locatie” precies zien waar de ander is en op een gegeven moment riep Hedi naar mij, ze komen er zo aan. (ik was al ter herkenning naar het begin van de oprit van het tankstation gelopen) Opeens zie ik de auto aankomen, maar tot mijn verbazing rijden ze compleet langs het tankstation heen…. Hedi bellen: ”Jullie zijn er voorbij gereden”, dus ik snel weer in de auto, want Dorien gaf de volgende stopplaats aan. Op die manier kwamen we elkaar weer tegen en bespraken we dat we in het plaatsje Aarburg, bij hotel Gasthof Bären, zouden overnachten. 

Vanuit de auto reserveerde Hedi 2 kamers, ‘twin zimmer”  met gemeenschappelijk gebruik van toilet, douche. Voor 1 nachtje niks mis mee, dus reden we naar Gasthof Bären, parkeerden de auto en meldden ons bij de receptie. Een jongedame, ging kijken in het reserverings-boek, maar daar kwam ze erachter dat de geboekte kamers niet meer beschikbaar waren. 😳Lekker dan, via veel over en weer gepraat, konden we de gemaakte kosten ‘stoneren’  de volgende dag. Zo jammer dit, ik had bij de ingang van het hotel restaurant gezien dat ze lekkere haantjes van het spit op de menukaart hadden staan, maar dat feest ging dus niet door.

Ondertussen was Raymond al bezig om ervoor te zorgen dat we in hetzelfde dorpje in een ander hotel konden verblijven. Hij is heel bedreven in online boekingen, dus geduldig wachtten we af. “Over 500 meter is het hotel dat ik heb gereserveerd, Ik stuur je een appje met het adres (Weberstrasse in villa Weber) Ik rij wel achter je aan want mijn navigatie werkt niet zo goed. Ik rij voorop, richting Weberstrasse, Raymond volgt, maar ineens rijdt hij rechtdoor, waar ik links ging, dus raakten we elkaar weer bijna kwijt. Gelukkig zag Hedi waar hij heen reed,;”Hij rijdt richting het industrieterrein” riep ze nog. Uiteindelijk kwamen we aan bij villa Weber, dat er heel mooi uitzag. Toen begon het grote ‘online-boeken verhaal’. Lang verhaal kort, Raymond had 2 kamers geboekt, en via de online incheck zouden we de deur naar de gang en de kamers moeten kunnen openen, maar, we konden maar 1 kamer openen, en wat hij ook probeerde, die 2e kamer (welk nummer wisten we niet) kwam niet voor in het online verhaal. Je kon contact opnemen met een telefoonnummer, maar toen we dat nummer belden, kwam er steeds een antwoord apparaat. Het werd wat later, nog maar eens bellen, weer niet. Er kwam een jongedame met een hondje binnen en via haar kregen we een “06” nummer van waarschijnlijk de beheerder. Na 2x bellen kreeg ik inderdaad contact. (hij zou kijken of er iemand van de medewerkers kon langskomen, nou dat stelt je gerust.. ) Raymond probeerde in alle ellende allerlei deuren te openen met zijn telefoon, hij hield de telefoon dan voor een zwart rondje op de deur, daar zou het contactpunt moeten liggen. Geen enkele deur ding open. Hij drukte in de hal moedeloos tegen een deur, en wat gebeurde, die ging open en erachter was een trap. Komt er ineens een jongedame naar boven en binnen 3 minuten was het probleem opgelost. We kregen een kaart waarmee we de 2e kamer konden openen, gelukkig maar. Het was alweer wat later, en we hadden natuurlijk nog niets gegeten. 

Dorien kwam met het idee om naar restaurant Bären te lopen, :”is maar 500 meter” en dat hebben we toen gedaan. Ik vond de 500 meter wel wat lang, we hadden al een aardig stukje gewandeld maar geen restaurant Bären. Opeens zag Hedi waar we naar toe moesten lopen en ja hoor, eindelijk gevonden. We bestelden Lasagna, Spaghetti voor de dames en Raymond en ik gingen voor de “Pirri Pirri Grill Hündle” Het eten smaakte super, zo kwam toch alles nog goed. Een reisdag met hindernissen, maar achteraf hebben we er wel om moeten lachen.  Morgen (woensdag) nog zo’n 260 km naar Annecy, daar blijven we tot en met donderdag en dan rijden we donderdagmiddag naar camping Valdrome Soleil. Morgen verder, “Auf wieder Loecke” zoals de Zwitsers zeggen, of  “Grüss Gott” miteinand”  Raar taaltje dat Zwitsers 😉👨‍🌾