Ontbijt bij het Kloster hotel, vertrek naar Füssen via de Romantische Strasse

Na een ,wederom, heerlijk ontbijt, hebben we eerst een audio tour gedaan bij het Kloster hotel. Er werden interessante dingen verteld over o.a. het verschil in klassen bij de nonnen. Zo had je de ‘gewone’ nonnen die verantwoordelijk waren voor de basale werkzaamheden, zij mochten ook enkel en alleen maar op de beneden verdieping komen. Op de bovenste verdieping verbleven de ‘adelijke nonnen’ zij hadden meer  leiding-gevende taken. Dus het dagelijkse leven achter de kloostermuren draaide niet alleen om lofzang en gebeden met alleen het uitzicht op een beter leven na de dood, lijkt  mij wel een beetje saaie boel. Geen lekker Belgisch biertje, lekker uit eten gaan, bioscoopje pakken, voetbal kijken of een stukje wielrennen, niets van dat alles. Nee, het leven buiten het klooster, moest vooral buiten het klooster blijven, de dikke muren waren niet voor niets.—  In de huidige tijd is het klooster in Allmannshofen deels  in gebruik als hotel en deels is het een psychiatrisch ziekenhuis voor dagopvang. Van het klooster zijn sommige gebouwen nog in de oude stijl gebleven, met name de kerk, waar we nog een kijkje hebben genomen. De beelden zijn allemaal van hout gemaakt en voorzien van een laag bladgoud verf. Toen we over het terrein liepen hoorden we in de verte een patiënt heel hard schreeuwen: “Wrache, Wrache, Assloch” (vertaling: “Wraak” “Wraak” “Assloch”) en nog veel meer onverstaanbare kreten, in ieder geval was hij heel erg boos. Ik denk dat ze hem (laten we hem “Appe” noemen) ik denk dat ze “Appe” elke dag tegen kwart over 10, half 11 even buiten zetten om hem te laten uitrazen. Hij werd daarna wel weer stil trouwens, maar toen Raymond en ik onder langs het balkon liepen waar Appe zat, keek hij naar beneden waar wij liepen. Ik dacht ik groet hem even en zwaaide naar hem. Had ik niet moeten doen want hij brak weer in schreeuwen uit: “Wrache, “Wrache” “Assloch” begon hij weer te schreeuwen dit keer tegen mij, ik schrok me kapot, maar aan de andere kant moesten wij er ook wel om lachen.

Die Romantische Strasse - een reis met veel overleg tussen de beide reisauto’s.  Bij het wegrijden was het lastig om gelijk op de “Romantische Strasse” te geraken. De beide chauffeurs pleegden  regelmatig overleg via de intercom van de telefoon. Dat was maar goed ook, want soms kwam het bordje met “Romantische Strasse” een hele tijd niet ‘voorbij’, zodat we niet wisten of we nu de goede kant op reden. Bij Augsburg, de stad van Mozart, ging het effe fout. Wat een grote stad is dat zeg, er kwam geen einde aan, en maar gokken: zitten we op de goede weg, komt gvd dat bordje met “Romantische Strasse” nog eens voorbij? Tot overmaat van ramp moest Ray heel nodig piesen, terwijl we niet van de rondweg afkonden. Door een verkeerde afstelling van de stoplichten (schuld van de AUGSBURGERS) raakten we elkaar steeds weer kwijt. Plotseling zagen we Raymond geparkeerd langs de weg staan. Door alle knipperlichten aan te zetten, te seinen met groot licht, wisten we de aandacht te trekken. Samen weer verderop gereden, maar waar was het bordje met “Romantische Strasse” nu. Druk overleg via de intercom, nog eens extra stoppen, overleggen, uiteindelijk was ik zo klaar met die “Romantische Strasse” dat de snelweg mij een heel goed alternatief leek. Op de een of andere manier raakten we elkaar daar weer kwijt. Uiteindelijk zijn we via de B17, richting Füssen gereden. Hoe dan ook, bijna tegelijkertijd arriveerden we in de Rupprechtstrasse no 12 in Füssen. Raymond had via Whatsapp instructies gekregen hoe de sleutel te bemachtigen. Dorien en Hedi waren met een code bezig bij een sleutelkastje, 1-2-3-6 indrukken, het kastje ging niet open. Ik probeerde hetzelfde lukte ook niet, hoe hard we de code ook indrukten, het kastje ging gewoon niet open. Daar kwam Raymond aan, “Wat is het probleem?” Tegelijkertijd liep hij door naar huisje no.14 drukte daar de code in en….kastje ging open, wij waren dus bij het verkeerde huis aan het klojoën. Het Fierienhaus valt qua inventaris en ruimte aardig tegen. Er is 1 groot 2 persoonsbed, 1 grote bedbank voor 1 persoon en een normaal 1 persoons bed. Dat ligt allemaal in een ruimte van 30 m2, bizar. OP de foto van de website leek het een grote Ferienwoning, maar daar mee zijn we behoorlijk tuk genomen. Nou ja, je slaapt er alleen maar zeg je dan. In Füssen de binnenstad in gelopen, winkeltjes gekeken o.a. een mooie “Stetson” winkel met hele mooie petten, hoeden. Daarna gegeten in een Pizzeria, en vervolgens terug naar ‘het prachtige Ferienhaus’. Potje kaarten, 3 stoelen goed, 1 stoel schuine poot, tafeltje van buiten naar binnen, 31 ‘en  - 4 potjes, daarna te bed. Raymond ligt aan het voeteneinde van het 2 persoonsbed, Hedi en ik in het 2-persoonsbed, Dorien naast Hedi in het 1 persoonsbed. Nou welterusten 🌙 dan maar 😴😂 morgen volle dag, naar de Tegelberg en in de late middag naar kasteel Neuschwansstein. Tot de volgende.